|
| Ana
Sayfa >> Şiir |
Yalnızım |
sessiz kalan yakarışlarımla bitirmeye
çabalıyorum
sesime dostlarım bile yanıt vermiyor
artık
penceresiz kaldım şairin dediği gibi
kuytu
köşelerde acılarımla yanlız kaldım
ve ben bunu artık
kabul ediyorum
yapayanlızım şu sınırları dikenli
tellerle çevrili açık hava ceza evine
benzeyen
mekanda acılarımla ve ızdıraplarımla
yanlızım.
yanlızlığım bağrımı sıkıyor kimsesiz
oluşum
duvarlar konuşmuyor gökyüzü yüzümü
güldürmüyor artık
çalan bir telefonum bile
yok
mecburi istikametgahımda.
günleri tarihi
unutum zamanın dışında yaşıyorum
ölü bir beden gibi
ruhsuz
yüzü gülmeyen dalgın biriyim
artık
oyuncağı elinden alınmış bir çocuk
gibi
geceleri gizlice gündüzleri gözyaşlarını içine
atarak ağlıyorum.
kalabalıklar içinde
yanlızım
kimsesiz oluşu öğrendim kimsesiz kaldı
sesim
Ahmet
Doğru
| |
|
|
